Planet 3191. Μέρος 6ο

από εδώ...

"Πάλι μαντάρα τα κάναμε!", σκέφτηκε ενώ προσπαθούσε να βγάλει άκρη από ό,τι απέμεινε από την έκρηξη. Την αναγνώρισε από το μενταγιόν της, στο τμήμα ήταν πάντοτε σιωπηρή, έκανε τη δουλειά της πάντα τέλεια χωρίς πολλά πολλά, ωστόσο κρατούσε ένα αινιγματικό προφίλ, δεν μπόρεσε ποτέ να την καταλάβει. Και τώρα, να τη βρίσκει νεκρή σε αυτό το αμάξι μαζί με κάποιο άλλο άτομο και το μόνο στοιχείο να έχει εξαφανιστεί από δική τους ηλιθιότητα. Μονάχα μια φορά του είχε μιλήσει για ένα όνειρο που έβλεπε συχνά, το ανέκφραστό της πρόσωπο είχε χρωματιστεί για μια και μοναδική φορά... και τότε ξαφνικά αναγνώρισε τη διαδρομή που έκανε μέχρι να φτάσει εδωπέρα, ήταν ίδια με το όνειρο που του είχε περιγράψει τόσο ζωντανά και με τέτοια αγωνία. Και η κατάληξη ήταν ίδια...

Ανατρίχιασε, τι παιχνίδι παιζόταν... και ποια πραγματικά να ΄ταν αυτή;... "Θα δείξει η νεκροψία", είπε δυνατά και γύρισε προς το μέρος του αστυφύλακα,
- Μίλησες με τα περιπολικά, κανένα σημάδι από τους τύπους;
- Μόλις τώρα, απολύτως τίποτα, σαν να τους κατάπιε η γη. Και ούτε τους πρόσεξα καλά οπότε η περιγραφή που έδωσα δε βοηθάει σχεδόν καθόλου...
- Αναμενόμενα, όλα αναμενόμενα... Το περίεργο θα ήταν να είχαμε βγάλει κάποια άκρη...

Ή μήπως είχε μείνει κάτι; Ένα αγαλματίδιο σε σχήμα φιδιού, όλοχρυσο, σαν να είχε βγει μέσα από τη φωτιά ακόμη πιο λαμπερό. Κοίταξε το μενταγιόν της, είχε σκαλισμένο πάνω ένα φίδι ίδιο με το αγαλματίδιο! Και ξαφνικά συνειδητοποίησε! Έπρεπε να φτάσει στο σπίτι της πριν απ' αυτούς!

Κάπου αλλού, την ίδια στιγμή*... σε ένα παιδικό υπνοδωμάτιο, ακούστηκε δυο φορές μια σκανδάλη: "Οι ηλίθιοι!" και έριξε με θυμό στο πάτωμα το αγαλματίδιο... ακούστηκε να σπάει! Μέσα υπήρχε ένα σημείωμα, "Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο!". Τι ήταν αυτό; Ήταν το γέλιο της; Η ιδέα του ήτανε, αυτή είναι νεκρή, πάει τέλειωσε, τώρα έπρεπε να βρουν το αγαλματίδιο! Σε ποιου τα χέρια να είχε πάει; Σίγουρα ήτανε νεκρή;

Βρήκε τη μητέρα της κρεμασμένη και στο πρόσωπό της ήταν διεγραμμένη η αγωνία! Η άμοιρη γυναίκα είχε απελπιστεί... πριν χρόνια είχε χάσει με ένα μυστήριο τρόπο το μικρό της γιο και τώρα την κόρη της!... Το σημείωμα το έλεγε καθαρά... όμως... πότε πρόλαβε να μάθει για το θάνατο της κόρης της; Η πόρτα έτριξε...

...συνεχίζεται

*εκ των υστέρων προσθήκη για καλύτερη κατανόηση, ελπίζω!:)